Xblog: Kom vooral niet boven maaiveld…

Tja, net dik een half jaar online en nu al valt het doek. Ik ga stoppen met dit Blog. Ik heb gemerkt dat ik moeite heb om hier zaken te posten. Aan de ene kant vindt ik het leuk om artikelen op mijn Blog te zetten. Zaken die mij boeien en bezig houden. Aan de andere kant wil ik niet alle informatie die ik hier het web opslinger terughoren aan de kantinetafel. Of erger: Dat iedereen het terughoort aan de kantinetafel behalve ikzelf. Wat ik daarmee bedoel? Laat ik zeggen dat ik in de laatste paar jaren een minder positieve kijk op de wereld heb gekregen en op mijn medemens in het bijzonder. Uit eigenbelang worden vaak de nietigste, onbenulligste en meest irrelevantste argumenten gebruikt om ideen door te drukken of om in discussies gelijk te krijgen. Ik denk dat iedereen zich wel een situatie kan voorstellen waarin dit voorkwam. Nu ik leiding geef aan een club van plusminus 45 man/vrouw komt het steeds vaker voor dat ik verbaasd sta te kijken van de kortzichtigheid en egoisme van de mensen waar ik mee omga (gelukkig lang niet allemaal!).

Om te voorkomen dat ik hier dus diengen schrijf die tegen mij gebruikt kunnen worden, stop ik nu met dit Blog. Houdt het hier dan bij op? Nee. Sinds een aantal maanden heb ik een nieuwe hobby: Fotografie. Ik ben een nieuw weblog begonnen gewijd aan deze hobby:

 www.batteraaf.com

Wat is een batteraaf? Voor diegenen die geen Limburgs kenken zal ik het uitleggen. een batteraaf is een ondeugend iemand. Tegelijk is het een kwinkslag naar een van Limburgs meest diepgewortelde tradities: Karnaval. Als echte jongen uit het dorp, nee gehucht Thull, durf ik te stellen dat ik onze naam eer aan doe: Ich bin enne echte Thûller Batteraaf.  

Over een tijdje zal ik deze Blog opheffen en de extensie naar dit nieuwe Blog laten verwijzen. Zij die mijn weblog regelmatig lazen (aan de bezoeker-statistieken te zien waren er dat niet zoveel) bedankt voor het lezen. Jullie zijn welkom op mijn nieuwe adres!    

 En zij die mijn mailadres weten: Die is niet veranderd….

Vier dagen geleden. Vier dagen geleden eindigde de studie. Het begint nu pas door te dringen. Geen lessen meer in de avond. Geen huiswerk of opdrachten meer in de weekenden. Het voelt nog een beetje onwennig. Ik heb er zo lang naar uitgekeken. Sinds het begin van het derde studiejaar, afgelopen september, had ik tabak van het (t)huiswerk. De lessen daarentegen heb ik tot het eind best leuk gevonden. Natuurlijk lagen bepaalde onderwerpen me beter dan andere. Maar al met al was het een reuze ervaring. En nu?  Ik dacht altijd, dat wanneer ik klaar zou zijn ik het er eens lekker van zou nemen. Relaxen, chillen. Maar mijn ongedurigheid gooit nu roet in het eten. Stilzitten is nooit mijn sterkste kant geweest. Nu, nu ik alleenstaand ben en met bijna geen anderen rekening hoef te houden, ben ik ongeduldiger dan ooit. Ik ben met wel tien zaken tegelijk bezig. Een ding is zeker: Deze trein loopt. Waarheen, dat weet ik alleen nog niet. 

Wow,  ik zie nu pas hoe ontzettend lang het geleden is dat ik iet gepost heb op dit blog. Wat is de tijd omgevlogen. Ik heb nu iets om naar uit te kijken. Ik ben er bijna…. heb het bijna gehaald…. nog even volhouden….. en dan ben ik afgestudeerd! Twee en een half jaar heeft het me van de straat afgehouden , maar na volgend weekend is het voorbij. Wat ben ik ontzettend blij dat ik de studie gedaan heb en wat ben ik ook blij dat ik er nu geen tijd meer in hoef te steken. De diplomauitreiking in juni zal groots gevierd worden!

Dat ik er iets aan overgehouden heb is zeker. Met de eindstreep in zicht denk ik alweer na over volgende cursussen. Een cursusje fotografie (mijn nieuwe hobby) heb ik me al voor opgegeven en de volgende voor in september denk ik nog even over na.  Psychologie (voor dummies). Kijk daar heb je iets aan. Leer ie misschien eens omgaan met mijn hersenkronkels…

Jaren heeft hij voor me gezorgd. Mijn auto bracht mij overal waar ik maar naartoe wilde. ook hij had zijn mindere dagen, maar een korte stop bij de garage gaf hem altijd weer nieuwe moed. Nu wordt het toch tijd hem rust te gunnen. Zijn oude dag mag hij elders doorbrengen.

Daarvoor in de plaats ben ik op zoek gegaan naar een nieuw werkpaard. De wereld wordt jachtiger en veeleisender,  net zoals de gevaren voor mijn ros zullen toenemen. Ik heb nu een waardige opvolger gevonden voor mijn trouwe vierwieler. Vanaf volgende week zal hij mij gaan vergezellen.

Een half jaar is het alweer geleden dat ik naar Maastricht trok. Het was niet altijd even leuk en ook niet altijd even makkelijk die laatste 6 maanden. Opnieuw beginnen is dat waarschijnlijk nooit, maar nog nooit had ik er zelf mee te maken. Een van de zaken waar ik tegenaan liep, was dat ik begon met een vrijwel niet bestaande inrichting. Daar is nu gelukkig verandering in gekomen. Na heeeel lang wachten, heb ik eindelijk mijn bestelde meubels ontvangen. Op een aantal accessoires na ben ik nu zover ingericht. Nu begint het echt als een thuis aan te voelen…. (Meer…)

Ik heb zojuist mijn stekje opgezocht via Google Maps. Je weet wel, die digitale kaartenbak waar iedereen het nu over heeft. Het leuke van Google is dat je de satellietfoto van Maastricht kunt combineren met de ” ouderwetse” kaart-plattegrond. Dus je kunt zelfs het gebouw zelf terugvinden. Dat de pijl een metertje of 50 ernaast staat, mag de pret niet drukken.

Was het nou 3 weken geleden dat ik terugkwam van vakantie. Het lijkt alweer veel langer.

Ik vergeet het niet snel meer. Op mijn eerste werkdag gevraagd worden of ik een uurtje de tijd had om bijgepraat te worden over alles wat tijdens mijn vakantie gebeurd was. Dat uurtje hebben we volgemaakt. Had ik tijdens mijn vakantie duizenden kilometers afgelegd, op kantoor waren ze in een andere wereld terechtgekomen. Drukke zaken, nieuwe ontwikkelingen, unieke kansen. Heerlijk! Ik ben nog nooit zo lekker aan de slag gegaan na een vakantie. Zou dat ondernemersbloed dat toch de overhand genomen hebben?

Inmiddels ben ik alweer de tijd kwijt. Over een paar weken is het alweer kerst en een paar weken daarna zomer. Mmmm, wat zal ik eens met mijn vakantie gaan doen? Tja, je kunt nou eenmaal niet alleen maar werken.

Ok,

Het is dan eindelijk zover. Ik treedt toe tot de moderne wereld van het bloggen. Ik heb nog geen idee waar het heen zal leiden, maar een ding is zeker: Via deze blog zal ik iedereen kunnen verblijden met mijn hersenkronkels. Zit daar iemand op te wachten? Nou nee, dat denk ik niet. Maar niemand hoeft deze blog dan ook te lezen.

Waarom begin je dan eigenlijk aan deze blog, kun je vragen? Geinspireerd geraakt door de online-fotoalbums ben ik op zoek gegeen om dit ook te kunnen maken. Met mijn aanstaande vakantiereis naar China leek het me wel leuk om een adresje te maken voor een beknopt reisverslagje met wat foto’s. En aangezien ik geen idee heb hoe HTML code werkt leek dit format we wel een aardig idee om mee te beginnen.

Masochist al ik ben, daag ik alle lezers van de aankomende proza op dit blog uit om commentaar te geven. Dan hebben we allemaal wat te lachen.

X.